เราเป็นเพียงแค่ฝุ่นผง อยู่ในโลกที่มันกว้างไกล
ไม่อาจเดินตามโลกที่กว้างใหญ่ โดยที่ไม่ต้องหยุดพัก
บ่อยครั้งที่เราต้องตามหา ต้องไขว่คว้าต้องเดินต้องไป
ต้องจดจำไปถึงที่ต้องเก็บไว้ ทั้งที่ไม่ได้จำเป็น

ถามตัวเองดูบ้างไหม ว่าสิ่งไหนที่มันสำคัญ
ว่าสิ่งไหนที่มันควรต้องทำ สิ่งไหนที่ควรพักลง
ก็เพราะบางทีเรายังฝืน ยังกล้ำกลืนฝืนทำมากมาย
ทั้งที่ดวงใจของเราแทบไม่ไหว แต่ก็ไม่ยอมพักก่อน

* ถ้าหากว่าเรา.. นั้นไม่รอระยะเวลาก็ไม่ได้นาน
หากว่าเรา.. ไม่จำ ก็ไม่ต้องมีสิ่งใดหล่นหาย
ถ้าหากว่าเรานั้นไม่เดิน เมื่อนั้นปลายทางคงไม่ได้ไกล
หากตัวเรานั้นไม่เก็บไว้ ก็จะไม่มีสิงใดที่เสีย

ถ้าตัวเราลองหยุดพัก สิ่งเหล่านั้นก็ยังเคลื่อนไป
ไม่มีผลแม้ว่าเราหายไป มันก็ยังอย่างเดิม
อาจเป็นเราเองที่ไขว่คว้า ที่ตามหามันอยู่ร่ำไป
ทั้งที่บ้างครั้งมองข้ามไปก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่าง

* ถ้าหากว่าเรา.. นั้นไม่รอระยะเวลาก็ไม่ได้นาน
หากว่าเรา.. ไม่จำ ก็ไม่ต้องมีสิ่งใดหล่นหาย
ถ้าหากว่าเรานั้นไม่เดิน เมื่อนั้นปลายทางคงไม่ได้ไกล
หากตัวเรานั้นไม่เก็บไว้ ก็จะไม่มีสิงใดที่เสีย

( ดนตรี )

* ถ้าหากว่าเรา.. นั้นไม่รอระยะเวลาก็ไม่ได้นาน
หากว่าเรา.. ไม่จำ ก็ไม่ต้องมีสิ่งใดหล่นหาย
ถ้าหากว่าเรานั้นไม่เดิน เมื่อนั้นปลายทางคงไม่ได้ไกล
หากตัวเรานั้นไม่เก็บไว้ ก็จะไม่มีสิงใดที่เสีย

* ถ้าหากว่าเรา.. นั้นไม่ตาม เมื่อนั้นเราเองก็ไม่ต้องเหนื่อย
หยุดพัก.. เรื่อยๆ เพื่อให้จิตใจได้คลายช้ำ
หากว่าเรา.. ไม่รั้ง เมื่อนั้นเราเองก็ไม่ผิดหวัง
หากไม่ได้ครอบครองสิ่งนั้น ก็ไม่มีวันที่จะเสียไป

อาจดูเป็นคนที่ใจร้าย อาจดูเหมือนหัวใจไม่มี
อาจดูเหมือนไม่สนใจที่มี ดูเหมือนคนที่เฉยชา
แต่มันจำเป็นในบางครั้ง ที่เรานั้นต้องหยุดพักก่อน
เพราะบางสิ่งนั้นก็จำเป็นต้องปล่อย บางครั้งจำยอมต้องวาง

หากเราไม่ตามไม่ไข่วคว้า ไม่เก็บไว้หรือไม่ครอบครอง
สิ่งทั้งหลายมันก็ยังคงกอง ที่เดิมไม่เคยหายไป
และวันเวลาที่ยังหมุน สิ่งเหล่านั้นก็ยังเคลื่อนไป
หากว่าเรานั้นวิ่งตามไม่ไหว ก็ขอให้หยุดพักก่อน

ถ้าหากว่าเรานั้นวิ่งตามไม่ไหว ก็ขอให้หยุดพักก่อน