ตาที่ยังคงบอดเพราะคำว่ารัก
ตัวที่ยังจมปลักกับภาพความหลัง
คล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง ถูกขังกลางคลื่นความงมงาย
ยอมให้ยังต้องเจ็บจากการคิดถึง
จนเหมือนเป็นอันหนึ่งกับความปวดร้าว
ร่างก็เป็นได้แค่บ่าว ให้ใจบงการชักนำ

* สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน
ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ
พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ
ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ…

( ดนตรี )

เธอนั้นคือความสุขที่เคยกอดไว้
เป็นรักอันยิ่งใหญ่ที่เคยใฝ่ฝัน
แต่ฝันของเราไม่เท่ากัน ความหวังต้องพังที่กลางทาง
ลองทิ้งรูปในกรอบที่ยังเก็บไว้
ลองคิดเริ่มต้นใหม่กับใครอีกครั้ง
สุดท้ายทำไม่ได้สักอย่าง มันฝังใจอยู่แค่เธอ

* สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน
ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ
พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ
ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ..

กาลเวลาคงหา วิธีเยียวยาฉันไม่เจอ
เพราะยิ่งพ้นคืนวันล่วงเลย ยิ่งทรมาน
กายที่ฝืนไม่ได้ มันต้องทนรับใช้หัวใจดักดาน
เป็นทาสให้ความทรงจำ ให้ช้ำมันอยู่อย่างนี้

( ดนตรี )

* สมองต้องการจะลืมเธอไปแต่ใจฉัน
ยังคอยสั่งให้มีเพียงเธอเสมอ
พยายามจะลืมเท่าไหร่ยิ่งพร่ำเพ้อ
ไม่เข้าใจ.. ไม่เคยได้เข้าใจ..

ตาที่ยังคงบอดจากคำว่ารัก
ตัวที่ยังจมปลักกับภาพความหลัง
คล้ายดังเรือไม่คืนฝั่ง ถูกขังกลางคลื่นความงมงาย
(ไม่เคยได้เข้าใจ)
ยอมให้ใจมันเจ็บจากการคิดถึง
จนเหมือนเป็นอันหนึ่งกับความปวดร้าว
ร่างก็เป็นได้แค่บ่าว หัวใจมันสั่งให้รัก..
ได้แค่เธอ…