ลมเอ๋ยลม
ลมหนาวพัดฮวงข้าว
ลมเหนือพัดมาเบาๆ
แต่ความเหงาเข้าเต็มห้องใจ

จากนามาเกือบสองปี
อยู่ราชธานีเมืองไทย
แดนดินถิ่นสตอฝักใหญ่
แต่หัวใจยังห่วงหาบ้านเฮา

ลมวอยวอย ใจล่องลอยว้าเหว่
คิดฮอด บ้านเฮา แท้เด้
คิดเด้ คิดฮอด ผู้บ่าว

จากกันงานออกพรรษา
สัญญาว่าสิคืนบ้านเฮา
ไปนั่งเบิ่ง บุญซ่วงเฮือหม่องเก่า
หม่องสองเฮา นัดกันหมั้นหมาย

คำอ้ายสั่ง
ยังดังก้องอยู่ วอน วอน
วอน วอน วอน วอน
หัวใจเซิ่ง ห่วงหาอาวอน
ยามนอนก็กอดหมอน แทนอ้าย

บ่เคย ลืมหมากกะถิน
เถิงกิน สตอฝักใหญ่
ยามกิน หมากสตอเทึ่อใด๋
ก็คิดใส่ หมากกะถินบ้านเฮา

คนเอ้ยคน คนหูเบา เอาง่าย
สั่งให้รอ คงบ่เถิงตาย
สิโวยวาย หยังเด้ผู้บ่าว

อดใจรอ อีกจักปี
เถิงปีนี้ นัดกันแล้ว ฟาวล์
ปีสิมาจั่ง พ้อกันน้อเฮา
น้องสิต่าว คืนถิ่นกะถิน

( ดนตรี )

คำอ้ายสั่ง
ยังดังก้องอยู่ วอน วอน
วอน วอน วอน วอน
หัวใจเซิ่ง ห่วงหาอาวอน
ยามนอนก็กอดหมอน แทนอ้าย

บ่เคย ลืมหมากกะถิน
เถิงกิน สตอฝักใหญ่
ยามกิน หมากสตอเทึ่อใด๋
ก็คิดใส่ หมากกะถินบ้านเฮา

คนเอ้ยคน คนหูเบา เอาง่าย
สั่งให้รอ คงบ่เถิงตาย
สิโวยวาย หยังเด้ผู้บ่าว

อดใจรอ อีกจักปี
เถิงปีนี้ นัดกันแล้ว ฟาวล์
ปีสิมาจั่ง พ้อกันน้อเฮา
น้องสิต่าว คืนถิ่นกะถิน