ลืมตาขึ้นมา
กับห้องที่มีแต่ความว่างเปล่า
ยังคงใช้ชีวิตลำพัง
กับภาพทรงจำที่ยังเหลืออยู่

พยายามจะลบภาพเธอไปจากหัวใจ
แต่สุดท้ายก็วนมาที่เดิม
มันติดที่ฉันยังคงจำได้ฝังใจ
ต่อให้ลบแค่ไหนก็ยังไม่จางหาย

เมื่อไหร่จะลืม..ลืมมันสักที
เมื่อไหร่จะยอมรับความจริงในวันนี้
ไม่มีเธออยู่แล้วไม่มีอีกแล้ว
อ้อมกอดและรอยจูบในวันนั้น

เมื่อไหร่จะยอมรับความจริงสักที
เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าเธอทิ้งกันไปแล้ว
เขาคงเริ่มต้นใหม่ แต่ฉันยังจมอยู่
ยังติดอยู่กับเรื่องราวในวันวาน
เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก..ที

( ดนตรี )

อยากจะลืม ลืมมันสักเท่าไหร่
ยิ่งอยากจะหนีมันไปให้ไกล
ยิ่งตอกและย้ำให้เข้าใจ
สุดท้ายความทรงจำ
ส่วนลึกภายในใจ ไม่เคย..หาย

เมื่อไหร่จะลืม..ลืมมันสักที
เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าเธอทิ้งกันไปแล้ว
เขาคงเริ่มต้นใหม่ แต่ฉันยังจมอยู่
ยังติดอยู่กับเรื่องราวในวันวาน
เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก..ที