ไม่มีนาทำจึงต้องระกำลำบาก
ทำนาถึงเหนื่อยยาก อย่างน้อยก็มีข้าวกิน
อีกหอยปูปลา ก็พอได้หาเป็นอาจิณ
เหมือนคนจรหมอนหมิ่น ชีวิตต้องดิ้นเป็นกรรมกร

ที่ซุกหัวนอนต้องหนุนขอนข้างตึก
หนูมานั่งนึกนอนนึก น้ำตาก็พลันเปียกขอน
สร้างให้เขาไว้ แต่เราซิไม่ได้นอน
พอเสร็จแล้วก็ต้องจร เป็นกรรมกรเรื่อยไป

เสื้อผ้าก็ขาด มันชึ้บอกชัดว่าหนูนี้จนแค่ไหน
อยากซื้อหาก็สุดปัญญาเหนื่อยใจ
แค่เงินวีกยังไม่ได้ เถ้าแก่ไปไหนไม่เห็นมา

ชีวิตจับกังต้อใช้กำลังแลกเงิน
ทำงานกันเสียจนเพลิน ข้าวสารก็หมดอีกแล้วหนา
เหลียวมองทางไหน ก็ดูจะไร้ที่พึ่งพา
วันนี้เถ้าแก่ไม่มา หิวจนมืดหน้าตาลาย

( ดนตรี )

เสื้อผ้าก็ขาด มันชึ้บอกชัดว่าหนูนี้จนแค่ไหน
อยากซื้อหาก็สุดปัญญาเหนื่อยใจ
แค่เงินวีกยังไม่ได้ เถ้าแก่ไปไหนไม่เห็นมา

ชีวิตจับกังต้อใช้กำลังแลกเงิน
ทำงานกันเสียจนเพลิน ข้าวสารก็หมดอีกแล้วหนา
เหลียวมองทางไหน ก็ดูจะไร้ที่พึ่งพา
วันนี้เถ้าแก่ไม่มา หิวจนมืดหน้าตาลาย