ตะวันยังโผล่ขึ้น ที่เดิมในทุกเช้า
แต่ว่าชีวิตของเรา ไม่เคยนิ่งเลยสักที
วังวนแห่งลมหายใจ สั่งขาให้ก้าวเดิน
ผ่านแดดลมหนาวร่วงโรย ล่วงเลยนับแรมปี

เมื่อไหร่หนอ
ที่ความวุ่นวาย มันจะบรรเทาเบาบาง
ชีวิตยิ่งเดินยิ่งคล้ายคนหลงทาง
สิ่งใดพาฉันไป สู่จุดหมายอยู่ที่ใด

เมื่อหยุดมองดูพระอาทิตย์ ที่มันขึ้นๆลงๆ
แต่ช่างมั่นคงสม่ำเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนเลย
แล้วมองชีวิตที่มันหักเห รวนเรเรรวน
แล้วใครเล่าชวน นำพาให้มันเป็นไป

เพราะจะเอาแต่เดิน ไม่ลองคิดก่อน
แล้วทำไมไม่หยุด คิดแล้วค่อยไป
ช้าหรือเร็วกว่ากัน ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
ใครมีชีวิตที่ปกติยิ่งกว่า คือคนชนะ

( ดนตรี )

เมื่อหยุดมองดูพระอาทิตย์ ที่มันขึ้นๆลงๆ
แต่ช่างมั่นคงสม่ำเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนเลย
แล้วมองชีวิตที่มันหักเห รวนเรเรรวน
แล้วใครเล่าชวน นำพาให้มันเป็นไป

เพราะจะเอาแต่เดิน ไม่ลองคิดก่อน
แล้วทำไมไม่หยุด คิดแล้วค่อยไป
ช้าหรือเร็วกว่ากัน ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
ใครมีชีวิตที่ปกติยิ่งกว่า คือคนชนะ