มาบาดนี้สิกล่าวถึงตอนพระอินทร์เจ้า
จำแลงเป็นพราหมณ์เฒ่า มาขอพระนางมัทรี
ด้วยเมตตาสร้างทานบารมี
จึงยกพระนางนี้ให้พราหมณ์ตามขอ
ฟ้าดังลั่นสวรรค์สั่นสะท้าน
ทิ้งทุกอย่างปล่อยวางให้สิ้นไป
เป็นนิทาน ศาสดาสอนไว้ สักบรรพชาดก

เอาฮันนี้สิกล่าวถึงตอนที่สองเฮา
เป็นทรงบ่คือเก่าตั้งแต่มีเขาเข้ามา
เจ้าแนมเห็นฮักแท้บ่มีค่า เลยถึกป๋าถิ่มไว้ช่างหัวมัน
น้ำตาหลั่งรินไหลทั้งสองแก้ม
เหลือใจแฮงถูกแยงเอาเจ้าไป
คือสิตายตอนนี้เจ็บหลาย เฮ็ดใจบ่ได้เดิก

* ข่อยบ่แม่นพระเวสสันดรในชาดก
ที่สิยอมยกพระนางมัทรีให้พราหมณ์เฒ่า
ต่อให้เป็นพระอินทร์จำแลงลงมากะคือเก่า
บ่มีไผมาพรากเจ้าจากอ้ายไปได้ดอก
บ่อยากรอชาติหน้า ขอฮักเจ้าในชาตินี้
อยู่กันอีกพันปี เจ้าอย่าหนีจากกัน
โอ๋ฮะโอฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอ้โอ
โอ๋ฮะโอฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอโอ้ย..

( ดนตรี )

บัดนี้…
ใจฮักนางยังคงหมั่น บ่มีวันสิเปลี่ยนแปลง
ถึงสิถืกเขาแย่งเอาโตน้องบ่หวนคืน
ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ภาพวันเก่าคือกอดสาว
บัดนี้กอดขวดเหล้า ต้องนอนไห้ใส่..แต่หมอน
หากฟังตามคำสอน ของพระเวชสันดรเว้า
ฮักปานใด๋ให้อดเอา ต้องลืมเจ้าคึดว่าทาน
แต่ว่าโตของเฮานั้น มันกะแค่คนปาบหนา
ลืมบ่ได้ดอกหลาฮักอ้ายนี้มันจื้อ

( ดนตรี )

* ข่อยบ่แม่นพระเวสสันดรในชาดก
ที่สิยอมยกพระนางมัทรีให้พราหมณ์เฒ่า
ต่อให้เป็นพระอินทร์จำแลงลงมากะคือเก่า
บ่มีไผมาพรากเจ้าจากอ้ายไปได้ดอก
บ่อยากรอชาติหน้า ขอฮักเจ้าในชาตินี้
อยู่กันอีกพันปี เจ้าอย่าหนีจากกัน
โอ๋ฮะโอฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอ้โอ
โอ๋ฮะโอฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอโอ้ย..