กลางคืนเธอหลับฝัน กลางวันเธอตื่น
บางคืนเธอสะอื้น จนตอนเช้า
ผู้คนหลากหลายมากมาย
วุ่นวายในเมืองใหญ่
หาหนทางต่อไป กับชีวิต

บางคนเอาเปรียบกัน
ไม่เหลือแล้วความเป็นคน
คนที่ยังทุกข์ทน ทนต่อไป

สิ่งของแวววาวบังตา ไขว่คว้าไม่มีสิ้นสุด
จนท้ายในที่สุด ก็จากไป
ชั่วชีวิตที่ได้เกิดมา ไขว่คว้าแค่เพียงว่างเปล่า
อันสิ่งของแวววาวหมดความหมาย

ต่อจากนี้ ไม่อาจรู้
วันเวลาเคลื่อนย้ายคืนวันเดือนดาวลับหาย
หนึ่งชีวิตเกิดมาพ้นวันเวลาผ่านไป
จนตะวันโผล่พ้นขึ้นมานานับเวลาเลื่อนไปดับสูญ

( ดนตรี )

หลายคนมีความฝัน
เพื่อวันที่ดีข้างหน้า มีชีวิตเพื่อกันและกัน
บางคนเพียงแค่หวัง ให้ครอบครัวได้กินนอนอุ่น
อาหารข้าวปลาผ้าห่ม และหยูกยา
บางคนเพียงพอแล้ว สิ่งทั้งหลายที่มันมากมาย
มีชีวิตเรียบง่าย เธอและฉัน

ต่อจากนี้ ไม่อาจรู้
วันเวลาเคลื่อนย้ายคืนวันเดือนดาวลับหาย
หนึ่งชีวิตเกิดมาพ้นวันเวลาผ่านไป
จนตะวันโผล่พ้นขึ้นมานานับเวลาเลื่อนไปดับสูญ

( ดนตรี )

ต่อจากนี้ ไม่อาจรู้
วันเวลาเคลื่อนย้ายคืนวันเดือนดาวลับหาย
หนึ่งชีวิตเกิดมาพ้นวันเวลาผ่านไป
จนตะวันโผล่พ้นขึ้นมานานับเวลาเลื่อนไปดับสูญ
จนตะวันโผล่พ้นขึ้นมานานับเวลาเลื่อนไปดับสูญ

ชั่วชีวิตที่มีเราทำสิ่งใด