บ่ว่าเจ้าดอก ที่เจ้าสิเอ่ยคำลา
อ้ายเข้าใจอยู่ว่า มันห้ามกันบ่ได้
ฝนสิตกคนสิถิ่ม สิให้ห้ามแนวได๋
จั่งได๋ๆ กะต้องเป็นไปตามนั้น

มันเป็นกฏเกณฑ์ ของธรรมชาติ
มีพบกัน สุดท้ายกะต้องจาก
มีสมหวัง สุดท้ายกะต้องพลัดพราก
มีเริ่มต้นมันกะต้องมีมื่อจบ

ห้ามฟ้าห้ามฝนห้ามคนสิไป ห้ามบ่ได้ใจเจ้าบ่ต่าวคืนมา
แม่นอ้ายสิเอาหัวใจไปบ๋า กราบตีนกอดขารั้งไว้กะบ่อยู่
บ่อาจฝืนกฏธรรมชาติ ต้องยอมแพ้ไปแบบไร้ทางสู้
ฮักกันด่นๆเด้อสู.. ส่วนกูสิเจ็บเอง

บ่อาจสิฝืนกฏเกณฑ์ บ่อาจสิยื้อความฮัก
มีฮักกะโสฮักเป็นเรื่องธรรมดา
คนที่มันตายไปแล้วบ่อาจสิให้ฟื้นคืนมา
คือใจเจ้าฮั่นละ ที่มันเบิ้ด..ฮักอ้าย

( ดนตรี )

ห้ามฟ้าห้ามฝนห้ามคนสิไป ห้ามบ่ได้ใจเจ้าบ่ต่าวคืนมา
แม่นอ้ายสิเอาหัวใจไปบ๋า กราบตีนกอดขารั้งไว้กะบ่อยู่
บ่อาจฝืนกฏธรรมชาติ ต้องยอมแพ้ไปแบบไร้ทางสู้
ฮักกันด่นๆเด้อสู..

ห้ามฟ้าห้ามฝนห้ามคนสิไป ห้ามบ่ได้ใจเจ้าบ่ต่าวคืนมา
แม่นอ้ายสิเอาหัวใจไปบ๋า กราบตีนกอดขารั้งไว้กะบ่อยู่
บ่อาจฝืนกฏธรรมชาติ ต้องยอมแพ้ไปแบบไร้ทางสู้
ฮักกันด่นๆเด้อสู.. ส่วนกูสิเจ็บเอง

ฮักกันมั่นแก่นเด้อสู… ส่วนกูสิเจ็บเอง..